Wat kunnen kinderjaren heerlijk zijn! Ik besef dat ik erg bevoorrecht ben want

ik was vroeger in de gelegenheid om alles te doen wat ik leuk vond: ballet, piano,

hockey, cricket, tennis… Met dank aan mijn ouders, het kon en mocht allemaal.

Hoe actief en ondernemend ik ook was, er bleef genoeg tijd over om te spelen,

te zingen en te dromen. Ik schreef graag verhalen en was dol op lezen. De lagere

school was een feest.

Er veranderde nogal wat in mijn beleving toen ik naar de middelbare school ging.

Hoewel het leren me gemakkelijk afging, bekroop me het gevoel in een keurslijf

terecht gekomen te zijn. Mijn vrije geest had ineens veel minder speelruimte.

Ik was dan ook blij dat ik zes jaar later het vwo diploma op zak had en de wereld

voor me open lag. Maar ja, wat wilde ik nou eigenlijk gaan doen?

Kinderen vond ik leuk en boeiend, maar ook talen hadden mijn interesse. Muziek

en theater trokken. Psychologie of filosofie, ik heb het allemaal overwogen.

Ik was leergierig genoeg, maar slaagde er als achttienjarige niet in te kiezen wat het

best bij me paste. Omdat ik er niet uit kwam ging ik een jaar naar Frankrijk om daar

als au pair te werken en me te verdiepen in de Franse taal.

Na het jaar in Parijs besloot ik algemene letteren te gaan studeren en koos Frans als

hoofdvak. Door mijn verblijf in Frankrijk had ik een voorsprong en ik verviel al gauw

in de sleur van de middelbare school. Ik stond een acht gemiddeld, maar met mijn

motivatie was het heel wat minder gesteld. Nog binnen het eerste jaar stopte ik met

mijn studie. 

Ik ging tijdelijk bij een bank werken tot ik een passende opleiding zou hebben gevonden.

Het liep allemaal anders; ‘tijdelijk’ werd ruim elf jaar. Ik ontmoette mijn man en werd

moeder van een zoon en een dochter.

Mijn kinderen gingen naar een peuterspeelzaal en mij werd gevraagd of ik leidster wilde

worden. Ik twijfelde geen moment en heb er vijf jaar met plezier gewerkt.  De voorliefde

voor kinderen, taal en verhalen, muziek en spel is er opnieuw aangewakkerd en mijn 

geesteskind ‘De Vertelboom’ is er geboren.

Ik noem mezelf wel eens een au(!)todidact omdat de weg die je zelf moet banen niet eenvoudig

is. Maar het is het meer dan waard want het heeft me precies daar gebracht waar ik wil zijn.

Terug bij mezelf…